အခ်စ္. . . အခ်စ္။
ေအာ္ အခ်စ္ဆိုလို႕ ဟို အခ်စ္လို႕ မထင္လိုက္နဲ႕အံုး။
အခ်စ္ဆိုတာ နာမည္တစ္ခုအေနနဲ႕သံုးလိုက္တာ။
သူမ်ားနာမည္မဟုတ္ပါဘူး။
ကုိယ္႕ကို အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အမေတြက ခ်စ္စႏိုးနဲ႕ အခ်စ္လို႕ေခၚၾကတာပါ။
အခ်စ္ရဲ႕ အစ သမိုင္းကေတာ႕ ခ်စ္သူမရွိလို႕ေခၚၾကတာလား ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းလို႕ ေခၚၾကတာလား ၊ မခ်စ္တက္လို႕ေခၚၾကတာလား သိေတာ႕ပါဘူးေလ။
တို႕ အေဆာင္က လွည္းတန္းဘက္မွာ။
ဒါေပမဲ႕ ေယာကၤ်ားေလးေဆာင္အမ်ားအျပားရွိတဲ႕ဘက္ျခမ္းမွာေပါ႕။
ဒါေၾကာင္႕ နတ္သမီးေတြေနတဲ႕ကြ်န္းကေလးျဖစ္ေနတာ။
အေဆာင္ကလူေတြက အခ်စ္ ၊ အခ်စ္နဲ႕ ေခၚေနၾကေတာ႕ ပတ္၀န္းက်င္ အခန္းေတြကပါၾကားေနရတာေပါ႕ေလ။
ေနာက္ေတာ႕ သူတို႕ကပါ အခ်စ္ ၊ အခ်စ္နဲ႕ လိုက္ေခၚၾကေတာ႕တာပါပဲ။
အေဆာင္ကလူေတြ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေအာ္တက္တာကလဲ အခ်စ္ေရ. . . အခ်စ္။
တစ္ခုခုရင္ဖြင္႕စရာရွိရင္လဲ အခ်စ္ေရ ကိုယ္႕အခန္းကိုခဏလာပါအံုး. . .။
အဲ. . . အခ်စ္တို႕စျပီဆိုရင္လဲ . . . ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ရတဲ႕အထိစေတာ႕တာ။
အခုေတာ႕ အခ်စ္ေရ . . အခ်စ္လို႕ အေခၚမခံရတာေတာင္ၾကာေပါ႕။
လြမ္းလိုက္တာ။
“အၾကင္နာတရားမရွိတဲ႕ မိန္းမ” ဆိုျပီး ဖုန္းဆက္မဲ႕အသံေလးေတြကိုလဲ ေမွ်ာ္လင္႕ေနမိတယ္။
ဒီလိုေျပာခဲ႕ၾကတယ္. . .